Angielski amerykański — ale skąd?

Where from

Szkło powiększające nie zawsze czyni sprawę jaśniejszą. Wiele już powiedziano o angielskim amerykańskim, wedle pochodzenia.

 

Badacze analizowali dźwięki mowy oraz „derywowali” je ze szczegółowością sugerującą PYGMALIONA:

 

„…Wpierw zapiszę to w MOWIE WIDOMEJ BELLA; potem w SZEROKIM ZAPISIE ROMICZNYM; a potem weźmiemy… fonograf…” ;)

 

Nie zastanawiałam się nigdy nad możliwością stania się swoim dziadkiem. Tak czy tak, moi dziadkowie, zarówno jak babcie, po amerykańsku nie mówili, a właściwie po angielsku w ogóle, na ile pamiętam. Mój ojciec, jak sam uważał, mówił trochę po angielsku ale miał akcent, i powiedział żebym się sama uczyła: byłam dość mała żeby naturalnie „załapać”. Jeżeli chciałam książkę do gramatyki, kupował mi ją, tak samo zeszyty czy inne przybory. Finansowo, pomagał mi i na studiach, włącznie z kupnem mojego ukochanego nieskróconego Webstera, ale nigdy nie chciał mnie uczyć. Miał rację, chociaż był historykiem. Szybko się nauczyłam odróżniać amerykański od brytyjskiego, w radiu czy programach telewizyjnych.

 

Z powrotem do wywodzenia amerykańskiego:

„Główną myślą tego podejścia jest, że początki angielskiego amerykańskiego jakoś się zawierają w różnych dialektach regionalnych angielskiego brytyjskiego …”
ZOLTAN KOVECSES: AMERICAN ENGLISH, AN INTRODUCTION.

 

Ben Trawick-Smith ma ciekawy argument: moglibyśmy równie dobrze myśleć o brytyjczykach jako „mówiących po amerykańsku”. Łączy on amerykański angielski z „większym kontinuum dialektów wywodzących się z Anglii południowej”. Dodaje jednak, że myśl ta jest dyskusyjna. KIEDY AMERYKANIE PRZESTALI „MÓWIĆ PO BRYTYJSKU”?

 

O jakim amerykańskim angielskim byłaby tu mowa? Jeżeli nie zaznaczamy, że mowa o amerykańskim z lat 1900-nych lub 1800-nych, mówimy współczesny angielski amerykański.

 

Dzisiejsza forma tego języka powstała w USA. Część dźwięków mowy, wyizolowana, może mieć z brytyjskimi podobieństwo. To jednak nieuniknione. Nie możemy spodziewać się języka bez dźwięków mowy, aby mieć język samodzielny. Jednakowoż, zawsze określamy pochodzenie języków wedle kraju czy ziemi pojawienia się. Dla amerykańskiego angielskiego jest to USA. Inaczej, równie dobrze moglibyśmy wywodzić brytyjski z Francji, po WILHELMIE NORMANDZKIM.

 

,

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>